Her insan için hayatta paha biçilmeyen şeyler vardır ve maddi manevi neleri feda etsenizde asla vazgeçemeyecekleri şeylerdir bunlar.(evladından annesinden babasından kendisi için ayrı ve çok önemli olan değerli eşyalarından vb gibi..)

Ama hayat bazen acımasız davranıyor insana, bazen herkes hak ettiğini yaşıyor bazense zalim dünya katlanamayacağımız acılar veriyor ve olmayasaca acılar yakıyor insanın yüreğini unutamıyor insan hayatı boyunca yaşadığı acıyı günlerce yıllarca hatta ölene dek yaşatıyor o acıyı içinde.

Hayat acısıyla tatlısıyla devam ediyor her geçen gün ölüme bir adım daha yaklaşıyoruz ömür kısa yolun sonu görünüyor istemesekte.

Kimi insan acısını beyninde fazla yaşatıp unutamayıp katlanamayıp kendisini alkol uyuşturucuya veriyor iki saatliğine de olsa unutmak için acısını kafam hoş olsun diyor ve sonu hüsran oluyor bazen ailesinden mal mülk varlığından değerli dostlarından oluyor.

Kimi insan acısına katlanayıp içine kapanıp psikolojisi bozuluyor tansiyon hastası kalp hastası vb gibi doktor doktor dolaşıp kurtulmaya çalışıyor acısından bir nefse de olsa hatta hayat boyu ilaç kullanmaya mahkum olup bazen önündeki yaşamını hastane köşelerinde geçirip orda son buluyor yaşamı.

Kimi insansa yenik düşüyor acısının dayanılmazlığına yaşamına son vererek (intihar ederek) çözüm buluyor ve göç ediyor bu dünyadan.

Kimi insansa kendisini hayvanlara (kedi köpek vb.gibi.) adıyor kendini onların beslenmesine bakımına yardımcı olup sevap işliyorum diye düşünerek rahatlatıyor kendini ve huzuru arayıp acısını unutmaya çalışıyor hatta insalara çok iyilik yaptım yıllar sonra kimse kapımı çalıp nasılsın deyip halimi hatırımı bile sormadılar hayvanlar ise hiç olmazsa daha sadıklar insanlardan bana diye kendilerini savunduklarını bile duyarız.

Kimi insansa yaşadığı acılardan sonra yalnızlığı tercih ediyor yaşadığı ortamı terk edip başka ortamlara gidiyor sakin sessiz yerlere yerleşiyor ve yaşamdaki bir çok şeye işine gücüne çizgi çekiyor.

Kimi insansa çocuklarına ailesine adıyor kendisi o yaşadığı büyük acıyı unutmak ve onlar için yaşadığını var olduğunu savunuyor ve hayata öyle tutunuyor onlara verdiği sevgi ve aldığı sevgiyle.

Kimi insansa yaşadığı acıyı hatırlatan evi o evin eşyalarını yaşadığı mahelleyi terk edip yaşama yeniden başlıyor çok uzak bir yerlerde.

Kimi insansa hiç belli etmiyor acısını hiç etkilenmedi diye düşünenlere sen onu yüreğime sor nasıl yanıyor içim diye ifade ediyor kendini, size herşey güllük gülistanlık pespembe gibi görünüyor ama bence acıyı yaşayan biliyor arsızlığı vurup belli etmiyorum sizlere, sizlerinde huzurunu neşenizi kaçırmamak için diye ifade ediyor kendini.

Kimi insansa acısını unutmak için o acıyı kendilerine yaşatandan öç almak istiyor ve kin ve nefret besliyor içinde öcünü aldığında rahatlayacağına huzur bulacağına inanıyor.

Kimi insansa acısını önüne gelene anlatıp paylaşarak rahatlayıp huzur bulur.

kimi insanda acısını unutmak için meşgale arar kendine sanat resim muzik spor vb.gibi alanlarda yarattığı eserler ile avunup mutlu olur.

Sonuçta çoğu insan yaşadığı acılardan sonra hayata tutunacak ve kendisini teselli edecek dal arar ve o dala tutunmaya çalışır.

AMA Hayat her şeye rağmen güzel ve yaşamaya değer diyene ne mutlu.