Bir insannı en onurlu, en namuslu zamanı;kendi kendisiyle baş başa kaldığı zamandır. Yatak odasında, salonda, tuvalette. Hele ayna karşısında. Kendine bakıp utanmıyorsa o zaman göğsünü gere gere sokakta dolaşabilir.

Ben bunun onurunu yaşıyorum.

Benim ilkem şu. İte it, puşta puşt, pezevenge pezevenk, hırsıza hırsız derim. Demezsem iyi adama ne diyeceğim?

Sokakta gördüğüm insanları verimli midir, grip midir, nezle midir demeden şapur şupur öptüm. Bir insan bir insanı ya üç dakikada tanır, ya hiç dakikada. İlk bakışımda adama benzeyen ya da insana benzettiğim her insanın hatırını sordum.

İşin ticaretine bakmadan, gerçekten inanan Müslümanın da, Hıristiyanın da, Yahudinin de dinine saygı duydum. Ama inanır gibi görünüp Allah'ın cebinden Muhammed'i İsa'yı çalacak kadar alçak olan çıkarcı zibidilere saygı duymadım.

Turgut Özal döneminde, daha açık bir deyişler Anasatan Partisi iktidarında Özal'ın elini eteğini öpenler Karun kadar zengin oldular. Ama ben öpülesi eli öperim. Bana Özal hemşehrin, niye bu kadar karşısındasın dediler. Dedim ki benim en yakın hemşehrim babam. Önemli olan babam olması değil, ''adam'' olması. Adam olmadıktan sonra babam olmuş, ne fark eder.

Vicdanıma göre değil de cüzdanıma göre hareket etseydim şimdi farklı yerlerde olurdum. O zaman da kendimi sevmezdim. Oysa ki insan önce kendi kişiliğiyle barışık olmalı. Kendine saygı duymayan başkasına da saygı duyamaz.

Bu ilk yazımda düşündüklerimi yaşamımdan alınmış örneklerle yazdım. Yazdım derken şunu açıkça belirtmeliyim. Ben yazar değilim; ama aklımda kalan şeylerin benimle birlikte mezara girmesini istemedim.

Yazdım. Size iletiyorum.

Okuduğunuzda size ters gelen cümleler var ise de beğendiğiniz, beğenmediğiniz düşüncelerinizi bana söyleyin.

Eğer sizlere saygısızlık ettiysem hiç çekinmeden bana küfredebilir, suratıma tükürebilirsiniz.

Ben de bütün yüzsüzler, soysuzlar gibi yağmur yağıyor der, geçerim.

Layık olanların ellerinden öpüyorum.

Dilerim ömrünüz umudunuzdan önce biter.

Sevgiler, saygılar